BİR KURBAN BAYRAMI VE DİNMEYEN ÖZLEM...
MERHABA SEVGİLİ DOSTLAR...
İslam alemi olarak bu yıl ki kurban bayramını karşılamaya hazırlanıyoruz.Biliyorum ki hepimizin bizden uzaklarda akraba ve dostları var.Belki bu kurban bayramında bizimle olacaklar belki de olamayacaklar.Ama şu bir gerçek ki her bayramda herkes akraba ve dostlarını bu güzel günde yanında görmek ister.şimdi sizlerle kurban bayramı ile ilgili yaşadığım bir anımı sizlerle paylaşmak istiyorum:
Yıl 1996 ben henüz ilköğretim 2. sınıfa gidiyorum.Yaş ise henüz dokuz.amcamlar yıllar önce bazı ailevi sıkıntılar nedeni ile kastamonu'na taşınmak zorunda kalmışlar daha ben dünyaya gelmeden.Babam hep bahsederdi bir abisinin olduğunu.Ama ben amcamı hiç görmemiştim onu sadece babamın bana anlattıkları ile tanıyordum.Ama ben ne amcamı ne hanımını ne de var olan 5 çocuğunu tanıyordum.İşte taa ki dokuz yaşına kadar hep onları hayal ettim kendi iç dünyamda.Kurban bayramına birkaç gün kalmıştı ki amcamlar telefonla bu yıl kurban bayramında bizimle beraber olacaklarını bildirmişlerdi.Ben bu haberi duyunca adeta mutluluktan uçacak gibiydim.Köy meydanına çıktım arkadaşlarıma avazımın çıktığı kadar bağırarak amcamların geleceğini söylemiştim.Bırakın arkadaşlarımın bu haberi duymasını adeta bir köy de duymayan kalmamıştı amcamların geleceğini.kurban bayramına tam 2 gün vardı.ben o günü hep sabırsızlıkla bekliyordum.Gözüm sürekli yollarda idi.Ve o beklediğim kurban bayramı günü gelmiş çatmıştı.Camiiye kurban bayramı namazı kılmaya gitmiştim babamla.ben namaza gitmiştim ama kulağım hep camiinin önünden geçecek olan araba sesinde idi.bayram namazını kılmış kabristan ziyaretine gitmiştik.Köy mezarlığının yanından geçiyordu köy yolu.kabristanlıkta dualar ediliyordu fakat ben yine hep yolu gözlüyordum.Fakat henüz gelen giden yoktu.Kabirstanlık çıkışı komşu ve misafirlerle bayramlaşma faslı geçmiş herkes evlerine gitmiş kurbanlıklarını kesmişti.Ama hala amcamlar gelmemişti.Anneme sordum:"Anne amcamlar gelmeyeckler mi yoksa? dedim.Annem de bana dönerek "Oğlum daha ancak onlarda yeni kurbanlıklarını kesmişlerdir akşama doğru gelirler" demişti.Ve ben bu açıklamadan sonra sabırsızlıkla akşamın olmasını bekliyordum.Hatta keşke elimde olsaydı da zamanı hızlandırabilseydim de bir an önce akşam olsaydı da amcamlar gelseydi diye düşünüyordum.Neyse ki akşam olmuştu uzun bir bekleyişten sonra.Ama amcamlar gelmemişlerdi daha.Aşte ben tam bu duygular içinde iken bir telefon daha gelmişti.Arayan amcamlardı.Babama" Kardeş hanım rahatsızlaştı biz gelemeyeceğiz" diyordu amcam.Babam telefonu kapattıktan sonra üzgün bir ses tonu ile "Abimler gelemeyeceklermiş yengem hastanlamış" deyivermişti.Ben ise bu haberi duyunca içimde birikmiş olan özlem duygusu ile "hayır olmaz yaa!! diye ağlamaya başlamıştım.Saatlerce ağlamıştım çünkü amcamı bu yaşa gelene kadar hiç görmemiştim onun nasıl biri olduğunu babama benzeyip benzemediğini kısacası her yönü ile onu merak ediyordum.İşte bu düşünceler içinde yaşamıştım 9 yaşıma gelene kadar.Aynı duyguları ve düşünceleri amcamın hanımı ve çocukları içinde hissediyordum.Ama ne yazık ki ben bu duygu ve düşüncelerime cevap bulamamıştım bu bayramda da.
Siz hiç bir bayramda bu duyguları yaşadınız mı? Eğer yaşamışsanız muhakkak benim hissettiklerimi sizler de hissediyorsunuzdur.
Sevgili dostlar Allah hiçbir bayramda akraba ve dostları birbirinden ayrı bırakmasın diyor ve tüm hemşehrilerimin kurban bayramını şimdiden tebrik ediyorum.
(Not:Yıllardır görmediğim amcamı ne zaman nasıl tanığımı gördüğümü ilerleyen zamanda sizlerle paylaşacağım inşallah)
Saygılar....
Durmuş ÇELİKTEN
Atatürk Üniversitesi(Erzurum)
(0)
